Podania

Przechowywanie korespondencyi.

Każdy ostrożny przemysłowiec lub kupiec przechowuje obce listy i telegramy, szczególnie ważniejsze. Zdarzyć się bowiem może, że ktoś powoła się na dawny list lub podniesie zarzut, że roboty nie wykonano lub towaru nie przysłano ściśle według zamówienia. Mając zaś list lub telegram w rękach, możemy od razu sprawę wyjaśnić i uwolnić się od wszelkiej odpowiedzialności nawet przed sądem. Równie ważnem, a we wielu wypadkach o wiele ważniejszem jest z tychsamych powodów przechowanie własnych listów czy to w stresz­czeniu, czy też w dosłownym odpisie, tern bardziej, że bardzo wiele listów przemysłowca lub kupca zawiera pewne zobowiązania. O wiele wygodniejszem, niż streszczanie listów lub dosłowne prze­pisywanie, jest mechaniczne kopiowanie tychże. W tym celu pisze się list atramentem do kopiowania i odciska się go w księdze do kopio­wania. Potem robi się spis imienny osób, do których się listy pi­sało i w spisie tym wymienia się, na której stronicy księgi odnośny list jest skopiowany.

Podania.

Podania są to pisma, które się wnosi do władz, instytucyi i za­kładów publicznych lub prywatnych i t. d. Podania bywają rozmaitej treści.Podania należy pisać jasno i zwięźle, w tonie skromnym i poważnym; napuszyste i rozwlekłe podania usposobić mogą nieko­rzystnie czytającego dla petenta t. j. osoby wnoszącej podanie. Do podań używa się całego arkusza, dobrego białego papieru; pismo powinno być staranne a przynajmniej czytelne. Mając pisać poda­nie, przełamuje się naprzód arkusz wzdłuż na dwie równe połowy. Od górnej i dolnej krawędzi pozostawia się wolną przestrzeń, na 3 palce szeroką. Nadpis czyli tytuł pisze się środkiem arkusza, właściwą zaś osnowę po prawej stronie przełamki, lewą zostawiając niezapisaną. Taka forma podania nazywa się na przełamce. Pisuje się także podania nie przełamując arkusza na pół, pozosta­wiając natomiast od lewej krawędzi tak szeroką przestrzeń niezapisaną, jaką zostawia się u górnej i dolnej krawędzi. Czyni się to zazwyczaj przy podaniach obszerniejszej treści, dla oszczędzenia miejsca. Napisawszy podanie, składa się arkusz wzdłuż przełamki i pisze się na zewnętrznej stronie adres czyli rubrum. Urzędy i większe instytucye mają osobne biuro, do którego wszystkie podania się wnosi (dziennik podawczy)

Podanie ma zawierać:

a) wewnątrz:

  1. Tytuł czyli nadpis;
  2. przedstawienie i uzasadnienie sprawy;
  3. zakończenie;
  4. d a t ę;
  5. podpis t. j. imię, nazwisko, charakter, a w razie potrzeby także adres petenta.

b) zewnątrz t. j. na rubrum:

  1. Adres władzry, do której podanie się wnosi;
  2. imię, nazwisko, charakter i adres petenta;
  3. streszczenie podania; ‘
  4. ilość załączników.

Tytuły, należące się w podaniach władzom, zakładom, instytucyom t. d., są następujące: Tytuł »Świetny« należy się Urzędom gminnym, c. k. Urzędom podatkowym, cłowym, Sądom powiatowym, Starostwom, Prokuratoryi państwa, Radom powiatowym i ich Wydziałom, Dyrekcyom zakładów i instytucyi publicznych i prywatnych, wreszcie Zarządom i Wydziałom stowarzyszeń i korporacyi. Tytuł Prześwietny należy się tym władzom, których naczelnik nosi tytuł Prezydenta. Tytuł »Wysoki« należy się władzom centralnym, a zatem c. k. Ministerstwom, Namiestnictwom, Radzie Szkolnej krajowej, Wyższemu Sądowi krajowemu, Wydziałowi Krajowemu, Sejmowi i Radzie Państwa. Niektóre tylko podania, jak podania w sprawach karnych, podania o stypendya, zapomogi, dary z łaski, uwolnienia od opłaty szkolnej i t. d. wolne są od stempla. Inne zaś ulegają ostemplowaniu. Ponieważ opłata stemplowa bywa bardzo rozmaita, ‘najlepiej więc w każdym wypadku zajrzeć do taryfy stemplowej lub zapytać władzę, na jaką kwotę stempel jest wymagany. Markę stemplową przylepia się na pierwszej stronicy podania, na wolnem miejscu po lewej stronie, ponad na­pisem. Marki tej nie wolno przepisać, nie wolno też na niej wyciskać stampilii. Jeżeli podanie składa się z kilku arkuszy, każdy następny ar­kusz ma być także ostemplowany podług taryfy. Dla niektórych podań taryfa ustanawia na dalsze arkusze niższy stempel niż na pierwszy. Jeżeli w uzasadnieniu prośby petent powołuje się na załączniki, to oznacza je porządkowemi literami A) B) C) ... lub liczbami 1, 2, 3 … a w miejscu, gdzie o nich właśnie w podaniu mowa, daje odnośny znak po niezapisanej stronie — n. p. ’/. A) — 'I.B)…, — co służy do tem łatwiejszego odszukania ustępu, w którym petent na ten lub ów załącznik się powołuje. Niektóre załączniki, jak świadectwa ubóstwa, świadectwa szkół ludowych, poświadczenia szczepionej ospy i t. p. są wolne od stempla, inne ulegają ostemplowaniu. Nie stemplujemy osobno takich załączników, które mają same przez się conajmniej taki stempel, jakiego taryfa w da­nym wypadku wymaga. Raz ostemplowany dokument służy jako załącznik do wszystkich następnych podań.

Uwaga. Cały majątek zmarłej dnia 4. lutego 1893. pani N. N. wraz z jej pretensyami do innych osób i pretensyami innych osób do niej sta­nowi masę spadkową po śp. pani N. N. Do tej masy zgłaszają się za pośrednictwem sądu wszyscy, którzy mają pretensye, a sąd po zbadaniu sprawy poleca wypłacanie należytości z masy.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Firma, Księgowość. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *